0
Met Edwin Jonker - BiDirectional Light op locatie

Eens was ik in het Rijksmuseum bij een lezing over de ‘natuurlijke’ lichtvoering in schilderijen van Oude Meesters. Bekende werken illustreerden dit. Maar wat werd bedoeld met ‘natuurlijk’?  In pakweg de helft van de klassieke werken is de lichtval niet ‘lineair’ geschilderd ( licht plant zich rechtlijnig voort) en daarom eerder ‘onnatuurlijk’ te noemen. Een schilder kan schilderen zoals hij wil en wanneer je naar klassieke schilderijen kijkt, raak je soms in de ban van iets magisch.
De licht,- en de schaduw-werking is dan vaak niet ‘lineair’ geschilderd, terwijl in een foto – any foto – dit onontkoombaar is:
Inconsequenties van de lichtrichting zijn dus een klassiek kenmerk.  Na een jaar technisch gepuzzel maakte ik in 2015 de eerste series en noemde mijn techniek ‘BiDirectionalLight’. 

Aannemelijke maar onmogelijke schaduwwerking

De opdracht die me op het spoor zette:

Met deze opdracht werd ik rond 2014 op het spoor gezet van het beter kijken naar Lichtval; Met Photoshop maakte ik toen de gele sjerp lichter en de schouder donkerder. Mijn klant was tevreden maar ik was gefascineerd door de heldere sjerp die zich eigenlijk in de schaduw bevond. Hoe kon ik dit verschijnsel vertalen naar echte fotografie en zoiets tíjdens de opnames realiseren?

Voor de inzending van een wedstrijd van het Rijksmuseum koos ik één van de eerste werken die ik met deze lichttechniek heb gemaakt; Een portret uit 2015 van mijn jongste zoon Joris, op het moment dat zijn puberteit tot het verleden behoorde. Op het eerste gezicht lijkt het een ‘goed’ verlicht studio-portret, maar in werkelijkheid kan de rechterzijde van zijn gezicht niet in de schaduw zijn als diezelfde zijde van zijn shirt licht vangt. Ditzelfde effect zie je vaak in klassieke schilderijen toegepast en het leuke is dat het totaal niet opvalt!
Bekijk meer van mijn specifieke lichttechniek

You can enable/disable right click protection and customise this message using Theme Customizer